Opruimwoede, die de Marie Kondo methode ver voorbijgaat 

We verzamelen wat af. Het is menselijk, maar soms is het nodig om een flinke slag te slaan en al die spullen eens goed uit te zoeken. Wat hebben we nou echt nodig? 

Het was lange tijd een hit, de marie-kondo methode, ook wel de kon-mari methode genoemd. Het was Kondo, een dame uit Japan, vooral om de kledingkast te doen. In veel gevallen de meest volle kast in huis. Je ziet door de bomen het bos niet meer ofwel door de broeken en truien de shirts niet meer. Je hebt geen idee meer wat je hebt en je draagt er maar de helft van. Of nog minder. 

Inmiddels is deze methode verschoven naar ook de rest van het huis. Keukenkasten, garages, schuurtjes, zolders. We ruimen dat het een lieve lust is. Het blijkt namelijk dat we veel te veel spullen hebben en we met veel minder toe kunnen. Het geeft niet alleen een opgeruimd huis, maar ook een opgeruimd hoofd en het is ook nog eens beter voor het milieu. 

Rijen auto’s met volle aanhangers bij de vuilstort

Gevolg; bij de vuilstort is het de laatste tijd drukker dan druk. Er staan rijen auto’s met aanhangers vol. Overgebleven rotzooi nadat kleding naar de Kringloopwinkel is gebracht en alles wat nog te verkopen was via Marktplaats een nieuwe eigenaar heeft gevonden. Wat er over is kan mogelijk gerecycled. De gemeente moet via de afvalverwerking de rest klaren. 

Steeds vaker hoor je dat deze opruimwoede zich voortzet op alle mogelijke manieren in ons dagelijkse leven. Onze tassen, Old West tassen bijvoorbeeld, zitten zelfs niet meer vol met alle mogelijke spulletjes, maar zijn geordend en we dragen louter het hoognodige met ons mee. We gaan een toilettas kopen die ruimte biedt aan al onze badkamerspullen die we niet direct nodig hebben. Ruimt lekker op en we hebben weer plaats op de wastafel. Blijken we bovendien al die tubes en potjes waar nog net een beetje crème of schuim inzit helemaal niet nodig te hebben. Een, twee, weg ermee. 

Wat doen we met dat rommellaatje?

Blijft er nog één ding over: dat rommelige laatje. Meestal ligt het vol met facturen, briefjes, dopjes, kaartjes en uiteraard allerlei sleutels. Met een heuse sleutelhouder is dat laatste ook getackeld. En dat laatje? Kwestie van op de kop houden boven een afvalbak en het probleem is opgelost. Daar hoeft geen Marie Kondo aan te pas te komen. 

We hebben niet zoveel nodig als we denken. We verzamelen wat af, maar wat bewaren we eigenlijk? Papiertjes, spulletjes. We kijken er niet meer naar om en onze huizen slippen dicht. Kasten en schuurtjes raken overvol. Opruimwoede? Het is de beste woede die je bedenken kunt. Het klaart de lucht, maakt ons hoofd helder en we hebben weer zicht op wat we echt nodig hebben. Niks meer aan doen.